Theaterrecensie
5000 vingers: het trauma van pianoles
Ben je net lekker de auto van de buurman aan het wassen en brengt de postbode net de nieuwste Donald Duck, word je door je moeder naar binnen geroepen: "Bart, het is drie uur! Tijd voor pianoles!"...
Het ro theater en Vis à Vis maakten een familievoorstelling over hét trauma van jongetjes die liever buiten spelen: de wekelijkse pianoles. Het werd een voorstelling waarin de fantasievolle vrolijke familietraditie van het ro theater werd gecombineerd met de ingenieuze bewegende decors en special effects van Vis à Vis.
De artistieke kern van locatietheatergroep Vis à Vis bedacht het verhaal van de achtjarige Bart die pianoles krijgt van Doctor Terwilliker. Al 499 jongetjes stoomde hij klaar voor het concertpodium. Bart is de 500ste. Maar Bart wil niet. Als hij van zijn moeder een uur lang moet studeren, valt hij al na vijf minuten in slaap.
Herrie
Zijn droom is de eigenlijke voorstelling. Samen met de 499 andere jongetjes wordt Bart ontvoerd op het luchtschip van Doctor Terwilliker. Zijn moeder, helemaal in de ban van de doctor, is er ook bij. De 5000 jongensvingers moeten het grootste pianoconcert aller tijden gaan uitvoeren, op de `Grand Pianoforte Terwilliker`, dat de herrie die mensen produceren in één concert voorgoed het zwijgen oplegt.
Alex van Warmerdam
Alize Zandwijk, vaste regisseur van het ro theater, voerde de regie. Ze smeedde de woordenloze acteerstijl van Vis à Vis samen met een extraverte, slapstickachtige manier van acteren van de hoofdrolspelers. De voorstelling werd daardoor een wonderlijke mengeling van stijlen. In sommige scènes werd niet gesproken, terwijl er visueel toch veel gebeurde, waaronder de openingsscène die erg op Alex van Warmerdams film Noorderlingen geïnspireerd leek. Andere gedeelten stonden bol van de clowneske comedy, zoals de woede-uitbarsting van doctor Terwilliker als hij hoort dat Bart is ontsnapt. En er waren scènes waarin het decor de hoofdrol speelde, zoals die waarin het luchtschip zich binnenstebuiten keert en we in een keer op het dak van het schip zitten.
Zandwijk kon beschikken over een uitmuntende cast. Joep Onderdelinden maakte van Bart een snoezig ventje, zonder al te veel het jongetje te spelen. Lineke Le Roux was als moeder van Bart op haar best als ze razendsnel in en uit de hypnose schakelde van doctor Terwilliker. Nog nooit heb ik iemand zo lang en zo heerlijk over de grond zien rollen van het lachen, om daarna met een vingerknip te veranderen in een koe, of een weekdier. De ster van de avond was voor mij Paul R. Kooij als doctor Terwilliker. Voor het hilarische lied waarin hij wordt aangekleed voordat het concert begint, kreeg hij het enige open doekje van de voorstelling.
Een hamburger met extra friet
Maar dat kwam ook omdat `5000 Vingers` geen voorstelling is voor open doekjes, zoals vorig jaar de familievoorstelling `Ja Zuster Nee Zuster` van het ro theater dat wél was. Het is een voorstelling die het moet hebben van een zorgvuldig opgebouwd ritme. Daarin kan `5000 Vingers` nog groeien. Vooral de timing luistert nauw, en het samenspel met de techniek. Nog een voorstelling of drie en alles loopt gesmeerd. Het einde zal echter niet veranderen en dat is jammer. Wat een climax zou moeten zijn - het pianoconcert - is wat te snel voorbij en valt, wat de techniek betreft, wat tegen. Het slotlied `Een hamburger met extra friet` is gelukkig weer heerlijk. Zie na deze voorstelling uw kind nog maar op pianoles te krijgen.
`5000 Vingers` door het ro theater. Gezien op 16 december in de Rotterdamse Schouwburg. Duur voorstelling: ca. 2 uur, incl. pauze. Nog te zien t/m 21 maart in het gehele land.
Richard Stuivenberg